‘Een zomer in Salerno’ van Serena Giuliano

De Française Eleonore woont al bijna zeventien jaar in Salerno. Samen met haar ex Sacha vestigde ze zich in dit Italiaanse stadje, een tweeling en tien jaar verder gingen ze uit elkaar. En nu moet Eleonore de eindjes aan elkaar knopen. Via haar vriendin Caterina, die een stomerij runt, heeft ze bij verschillende mensen in het stadje schoonmaakadressen gekregen. Elke ochtend en soms een hele dag ruimt ze bij anderen op, wast de lakens, lapt de ramen en zorgt ervoor dat haar werkgevers in een schoon huis thuiskomen. 

Raadselen

Ze begint haar week altijd bij een oudere dottore, een cardioloog. Hij heeft weinig te melden, alleen dat ze een pauze moet nemen, een kop koffie moet drinken. Daar houdt ze zich aan, hij is een dankbaar iemand om voor schoon te maken. Dinsdag is voor Geraldina, een oude, kwetsbare dame waar Ele, zoals Geraldina haar noemt, geen kwaad kan doen. Hier stort Ele haar hart uit, vertelt over haar zorgen, voor Geraldina is ze een open boek. Hoe anders is het op woensdag, als een schreeuwende luitenant laat signora Ferrara weten wat er gedaan moet worden. Waarna op donderdag de helderziende mevrouw Salerno in raadselen spreekt en de vrijdag voor het chaotische echtpaar Landini en de onzichtbare signor D’Amato gereserveerd is. 

Liefdesverdriet

Al dat werken is een goede afleiding van haar grote liefdesverdriet. Op een dag was er Marco, ze werden hals-over-kop verliefd op elkaar. Maar, hij is getrouwd en Eleonore wil niet de spelbreker in zijn huwelijk zijn. Toch kunnen ze niet zonder elkaar, wat een strijd was het voor Eleonore om de relatie te verbreken. De hele dag denkt ze nog aan hem. Zit op berichtjes te wachten, bespioneert hem met fake-accounts op sociale media. Caterina weet zeker dat er nog wel een andere liefde zal komen, Eleonore gelooft er geen snars van. Niemand zal Marco ooit kunnen vervangen! 

Serena Giuliano heeft het verhaal van Eleonore in een leuk jasje gegoten. Ze volgt de dagen van de week en elk hoofdstuk begint vervolgens met het adres waar ze schoonmaakt of haar eigen adres, als het thuis speelt. Alle karakters krijgen zo een afgerond verhaal binnen het geheel van de roman.  ‘Een zomer in Salerno’ is licht, luchtig en vermakelijk, een heerlijk boek om snel in de zomerstemming te komen.

Op zoek naar meer zomerboeken? Kijk dan eens op deze website van de VPRO: Achttien boeken voor een zinderende zomer. 

‘Broers’ van Carolijn Visser

Grootvader en grootmoeder Visser wonen in een riant huis aan de Merwede in Papendrecht. Ze hebben het huis in 1929 laten bouwen. Er zijn kelders en verborgen zolderkamers, dat kwam in WOII goed uit, het was een goede schuilplek voor hun zoons die eigenlijk naar Duitsland moesten. Toch worden ze verraden, maar weten bij Amsterdam uit de trein te springen, worden opgevangen in een nabijgelegen straat en weten lopend weer in Papendrecht te komen. 

Familiebedrijf

Het zijn Martin en Ar die dit overkomt. Ze zijn nummer drie en vijf uit een gezin van zeven kinderen. Het is een spectaculair begin van dit boek dat over deze twee broers, maar ook over de andere kinderen Visser gaat. Een familiebiografie, zou je het kunnen noemen. Carel en Geertjan zijn de jongsten van het stel. Elk van de kinderen gaat na WOII zijn eigen weg. Vader Arie zou graag zien dat één van de jongens het familiebedrijf voort wil zetten, daar voelen ze echter niet voor. Ook de oudste broer Henk, die economie studeert, ziet dat niet zitten. 

Gerrit Rietveld

Ar, de vader van Carolijn, komt bij de Javaansche Bank te werken, vertrekt met vrouw Sophie naar Soerabaja. Toch is dit het niet voor hem, terug in Nederland volgt hij de lerarenopleiding geschiedenis.  Het gezin gaat in Middelburg wonen. Martin ontwerpt meubelen en verzamelt met zijn vrouw Mia kunst. In Bergeijk laat hij de beroemde architect Gerrit Rietveld een huis bouwen dat later door Aldo van Eijck, ook geen onbekende in de architectuur, wordt verbouwd en aangepast. Carel wordt zelf kunstenaar, hij werkt vooral met metaal. En Geertjan, de jongste, heeft een neus voor kunst, maar ook voor handel. Hij is tenslotte degene die instapt in de onderneming van grootvader en vader Visser. 

Tijdsbeeld

Carolijn Visser vertelt op een levendige manier de geschiedenis van haar familie. Maar het is niet alleen dat, het vertelt ook hoe het in Nederland was in de jaren na WOII. De opkomst van jonge kunstenaars, in binnen en buitenland, de jaren zestig met provo en opstandige studenten. Het feminisme, de baas-in-eigen-buik beweging, het komt allemaal langs en geeft een prachtig tijdsbeeld. Het boek is verrijkt met foto’s van de familie, een stamboom (heel handig om overzicht op al die kinderen te houden) en een uitgebreide bronnenlijst.  

‘De Dog Park detectives’ van Blake Mara

De Amerikaanse Louise Mallory woont al een tijd in Londen. Ze heeft daar prima haar draai gevonden, is een succesvol consultancy bedrijf gestart, en ze heeft haar teckel Klaus. Dankzij Klaus heeft ze al heel wat hondenbaasjes leren kennen, het Partridge Park is de plek waar ze allemaal naartoe gaan. Als ze op een ochtend samen met vriendin Irina hun honden uitlaten, treffen ze op het hondenveldje een dode man aan. De schrik is groot, de politie wordt gebeld, eerst komen agenten in uniform, gevolgd door twee rechercheurs, Thompson en Williams. Die stellen de dames gerust, de politie zal de zaak onderzoeken. 

Uitdrukkelijk advies

Maar de dames zijn niet gerust, zeker niet als ze ontdekken dat het slachtoffer Phil Creasy is. Phil liet ook altijd zijn hond uit in het park. Totdat de hond een half jaar geleden doodging.  Bovendien raakte zijn relatie in het slop, zijn vriendin Gemma verliet hem, en had hij zorgen om zijn bedrijf. En nu ligt deze aardige en zeer vriendelijke man dood in een koelcel van de forensische dienst. Louise verwijt zichzelf dat ze, nadat zijn hond was doodgegaan, nooit meer contact met hem opgenomen heeft. Ze is dan ook vastbesloten om, ondanks het uitdrukkelijke advies van de politie, achter de waarheid rondom de dood van Phil te komen. 

Vergiftigd

Er gebeuren echter meer rare dingen rond het park. Oud-bajesklant Gav wordt aangevallen, schuinsmarcheerder Tim wordt in elkaar geslagen en er worden honden vergiftigd. De hele Roedel, zoals Louise de hondenbezittersclub noemt, is in rep en roer. Irina papt aan met rechercheur Thompson, om informatie los te peuteren. Wat eerst lijkt te lukken, maar Thompson geeft al snel niets meer prijs. Er zit niets anders op, ze moeten zelf de dader van Phils moord en de daders (mogelijk dezelfde) van de overige akkefietjes zien op te sporen. 

Auteur Blake Mara heeft dezelfde achtergrond als Louise: Amerikaanse, nu woonachtig in Londen. Ook heeft ze een teckel, Dude, waarop het karakter van teckel Klaus geënt is. Met de Dog Park detectives heeft ze een nieuwe cosy crime serie gecreëerd. Vermakelijk en licht van toon. Voor in het boek is er een introductie van alle karakters (en honden), wat het lezen zeker vergemakkelijkt. We kijken al uit naar de vervolgdelen, die in Engeland al verschenen zijn.

‘De mysterieuze bakkerij op de Rue de Paris’ van Evie Woods

De Ierse Edie is na het overlijden van haar moeder een beetje de weg kwijt. Al haar vriendinnen hebben relaties, voor haar voelt het als dertigplusser alsof ze de boot gemist heeft. Als ze op een dag een aanlokkelijke vacature in de krant ziet, reageert ze en wordt prompt aangenomen. Er is geen sollicitatiegesprek, geen eerste en tweede ronde, ze is het geworden: assistent-manager in een bakkerij in Parijs. En nu staat ze op het station Gare du Nord, vertwijfeld, want alles is misgegaan. Ze had zich gemeld op het aangegeven adres, Rue de Compiègne, dat ze met de nodige moeite had gevonden. Ze werd vreemd aangekeken, er was helemaal geen vacature, ze hebben nog nooit van haar gehoord. Wat is er misgegaan? Hoe kon dit gebeuren? 

Zolderkamer

Uiteindelijk belt ze met haar toekomstige werkgever, Mme Moreau. Die legt haar kort en bondig uit hoe ze in Compiègne moet komen. Met de trein, het is een uurtje reizen. Dat klopt, na ruim een uur arriveert Edie in het stadje om vervolgens bij de bakkerij in het centrum te belanden. De ontvangst is niet hartelijk, ze krijgt een zolderkamer toegewezen en ze wordt de volgende ochtend om zeven uur beneden in de winkel verwacht. Dat is het openingsuur, de eerste klanten staan al voor de deur te wachten op de verse baguettes. Het ruikt er heerlijk, versgebakken brood en heerlijk banket. Manu, de bakkersjongen, begint met de bezorging naar de restaurants en hotels. 

Nors en kortaf

Edie leert wat mensen kennen, bij wie ze haar hart kan luchten. Dat is ook nodig, want Mme Moreau is nors en kortaf, Manu gesloten, het is geen gezellige werkomgeving. Als Edie Hugo leert kennen, wordt ze hals over kop verliefd. Maar is Hugo wel de man die hij voorgeeft te zijn?  Kan ze hem vertrouwen? En wie is toch de bakker die elke nacht in de kelder van de bakkerij aanwezig is? Het is allemaal erg geheimzinnig, maar Edie zal achter de waarheid komen! Koste wat kost! 

Diepgang

Woods heeft als tweede verhaallijn het leven van Mme Moreau. Daarbij komt WOII ter sprake, de tweedeling van Frankrijk in die tijd en de rol die het kleine Compiègne speelde op het wereldtoneel. Dat geeft het boek extra diepgang en wordt het zo meer dan alleen maar een fijn zomerboek.

Alice tuimelt in Wonderland’ van Tiny Fisscher

‘Begin bij het begin en ga door tot het eind. Dan stop je’ Alice zit samen met haar zus aan de waterkant. Ze verveelt zich, haar zus daarentegen is verdiept in haar boek. Een boek zonder plaatjes, hoe saai kan het zijn. Alice wordt een beetje lui, dreigt zelfs in slaap te vallen als er een wit konijn langsloopt. Een konijn met roze ogen, een konijn dat iets roept als: ‘O nee, o jee, ik kom veels te laat’. Het konijn haalt een horloge uit zijn vestzak, roept nogmaals dat hij veels te laat komt en begint te rennen. 

Krimp en groei

Zo lokt Tiny Fisscher ons het verhaal van Alice in. Een verhaal dat heel bekend is, tenminste van naam en van meerdere films. Toch weet Fisscher er een heerlijke draai aan te geven. Alice kruipt het konijnenhol van het witte konijn in, valt meters, misschien wel kilometers, misschien wel tot het middelpunt van de aarde naar beneden. En belandt zo in Wonderland. Ze krimpt en groeit, groeit en krimpt, telkens als het niet uitkomt, ontmoet de vreemdste figuren die ook nog allemaal onbegrijpelijke dingen doen. Maar één ding is wel zeker, ze blijft zich verbazen en snapt er ondertussen niets van. 

Taartjesdief

Zo komt ze uiteindelijk bij de koningin, die iedereen het hoofd wil afhakken. Er is een taartjesdief, er komt een rechtszaak, Alice geeft de koning, die tegelijk rechter is, (hoe raar!) flink weerwoord, lacht om het eindoordeel en wordt gelukkig net op tijd……. 

Jeska Verstegen

Het verhaal wordt fenomenaal ondersteund door de schitterende illustraties van Jeska Verstegen. Vanaf 1996 illustreert ze kinderboeken. Haar stijl is vaak sprookjesachtig, wat heel goed bij ‘Alice tuimelt in Wonderland’ past.  Andere boeken die ze recent geïllustreerd heeft zijn ‘Het touw en de waarheid’ waarvoor ze een Gouden Penseel kreeg, ‘De boom die een wereld was’ en ‘Beer is nooit alleen’. Het laatste boek is in verschillende landen uitgekomen en werd in de VS in 2023 tot de tien best geïllustreerde boeken van dat jaar gerekend. 

En voor wie zich afvraagt waar al die lange liedjes en versjes uit Wonderland zijn  gebleven: die waren veels te 1865.  

‘Natuurgids Nationale Parken’

‘Ontdek alle 22 nationale parken van Nederland’ is de ondertitel van dit handzame boek. Van noord naar zuid nemen de gidsen je mee naar de verschillende nationale parken. U kent ze natuurlijk wel, de duinen van Texel, Schiermonnikoog, De Hoge Veluwe en De Biesbosch. Maar er zullen ongetwijfeld anderen zijn, die minder bekend zijn. Zoals het Drents-Friese Wold of het Van Gogh Nationaal Park. Nationaal Park Meinweg, Grenspark Kalmthoutse Heide en Nationaal Park Nieuw Land. Die laatste zal wel in de Flevopolder liggen, denk je dan. Dat klopt. En die twee in Overijssel, de Weerribben-Wieden en de Sallandse Heuvelrug, tja, daar hoeven ze ons niets meer over te vertellen. 

Korhoen

Of toch wel? Het verhaal van het korhoen op de Sallandse Heuvelrug komt vaak terug in het nieuws. Vrijwel uitgestorven, steeds weer nieuwe vogels uit Zweden geïmporteerd, toch is het al met al weinig succesvol. Met de jeneverbes gaat het gelukkig voorspoediger. Weliswaar groeien ze heel erg langzaam, ze kunnen wel heel oud worden. De Weerribben-Wieden bieden een heel ander landschap. Je kunt hier wandelen maar het best ga je met een fluisterboot op stap. Uitgestrekte rietvelden, moerasbossen, het is een uniek stukje Overijssel. 

Sterrenhemel

De indeling van dit boek is heel overzichtelijk: elke parkbeschrijving begint met een kader met praktische informatie. Daarbij worden achtereenvolgens de parkeerplaatsen, de bezoekerscentra, waarneming-ID, eigendom, aanbevolen wandelroutes, interessante soorten, oppervlakte, jaar van oprichting en als laatste de website opgesomd. Van elk park worden ook de meest iconische soorten genoemd. Dat kan een dier, een plant maar soms ook iets anders als een bijzondere sterrenhemel zijn. Alles wordt gelardeerd met prachtige foto’s, die ondanks dat ze van een niet al te groot formaat zijn, van hoge kwaliteit zijn. De gids past prima in een rugzak en is daarom makkelijk mee te nemen. Ook kan dit uitnodigende boek de voorpret thuis vergroten en aanleiding zijn om meer van onze Nationale Natuurparken te weten willen komen. 

Onder eindredactie van Bob Luijks hebben een groot aantal auteurs aan dit boek meegewerkt. De fotografen van de mooie natuurfoto’s worden bij de foto vermeld. Het is kortom een fijn boek om vooraf aan een bezoek aan één van de parken al vast eens te grasduinen.

‘Dwaallicht’ van Zoë Marriott

Jude Stewart is niet met veel familie behept. Haar moeder is een paar jaar geleden overleden, haar vader heeft ze nooit gekend. Ze is helemaal op zichzelf aangewezen. Ze woont in bij haar oude schoolvriendin Penny, heeft een baantje in een pizzeria en daarbuiten is er weinig. Nu Penny een vriendje heeft, zou die het liefste zien dat Jude vertrekt. Maar daar is weinig kans op, Jude zou nooit in haar eentje een onderkomen kunnen bekostigen. 

Ruïne

Als op een dag een dikke, duur uitziende envelop voor Jude wordt bezorgd, krijgt ze de schrik van haar leven. Ze moet zich melden bij een deftig notariskantoor, ze is namelijk de enige erfgenaam van een vrouw genaamd Anne Erskine. Die naam komt haar vaag bekend voor, mogelijk is het familie van haar vader. Jude erft een huis in een kustplaatsje in York. Het is al een crime om er te komen, maar het feit dat ze vriendelijk wordt ontvangen door de familie die op het huis gepast heeft, maakt veel goed. Jude dwaalt de eerste dagen rond in de omgeving, vindt een ruïne, dicht bij het huis en ziet telkens een verschijning. Nooit heel concreet, wel licht verontrustend. 

Eigen leven

Honderd jaar eerder was de ruïne nog een fraai buitenhuis met een prachtige oranjerie. De familie Kearsley bezit en bewoont het huis. Er is maar één kind, dochter Xanthe. Omdat de familie van adel is, zal Xanthe nooit het huis erven, het zal naar de oudste neef, Jonathan, gaan.  Dat is geen fijne jongen, brutaal, pestkop, en bovendien getekend door de Grote Oorlog (WOI). Maar alles wordt hem vergeven door Xanthes ouders. Terwijl ze op Xanthe voortdurend van alles aan te merken hebben. Gelukkig mag Xanthe een paar jaar naar Zwitserland en Parijs, maar als het slecht met haar vader gaat, komt ze hals over kop terug. Hebben haar ouders haar vergeven en kan ze een eigen leven opbouwen? Of is er niets veranderd! 

Marriott switcht heel gemakkelijk tussen de twee verhaallijnen heen en weer. Al snel krijg je als lezer in de gaten dat er in het verleden iets verschrikkelijks gebeurd is, toch weet ze heel knap de spanning erin te houden. Het mystieke element, dat ze eerder in haar Young Adult boeken hanteerde, neemt ook in deze roman een prominente plaats in.

‘De boekenclub van dwarse huisvrouwen’ van Marie Bostwick

Margaret Ryan woont net als haar vriendin Viv in de nieuwe wijk Concordia ergens in Noord-Virginia. De hele wijk is gloednieuw, de ruime huizen zijn in het naoorlogse decennium gebouwd. Nu, in begin jaren zestig, komen er nog maar weinig nieuwe buren bij.  Het is dan ook tamelijk opzienbarend dat in een groot nieuw huis een kunstenaar komt wonen. Zij, Charlotte, is in alles het tegendeel van de meeste vrouwen in Concordia, die merendeels thuis zijn om man en kinderen te verzorgen. Maar Margaret, ruimhartig als ze is, gaat met een schaaltje koekjes op weg naar Charlotte om haar op de koffie te vragen. 

‘The feminine mystique’ 

Dat valt niet in goede aarde, Charlotte die nogal onconventioneel is, wil wel meedoen als er een boekenclub is, en dan nog alleen als ze het boek ‘The feminine mystique’ van Betty Friedan gaan bespreken. Margaret laat zich niet zo snel afbluffen, ze zegt toe dat ze dit feministische boek gaan lezen. En zo is de boekenclub geboren. Behalve Viv en Charlotte vraagt Margaret ook nog Bitsy bij de club. Jong, getrouwd met een oudere man die dierenarts is. Zelf heeft ze die ambitie ook, toch werkt ze nog steeds als staljongen. 

Diepgang 

Het boek van Friedan brengt heel wat teweeg. De onrechtvaardigheid van de maatschappij na WOII. In de oorlog hadden ze banen die nu weer door mannen ingenomen zijn. Viv was als verpleegster in de oorlog aan de fronten in Afrika en Europa. Nu runt ze het huishouden met zes kinderen. Toch wil ze weer in haar beroep aan het werk. Margaret heeft ambitie om te schrijven. Het worden columns voor een vrouwenblad, geestige stukjes zonder veel inhoud. Met een redacteur die elke diepgang afwijst. Charlotte schildert, zit als dochter van een rijke fabrikant vast in een ongelukkig, door haar vader en echtgenoot gedomineerd huwelijk. Hoe lang accepteert ze dat nog? 

Bostwick neemt de lezer mee naar een nog niet zo lang  vervlogen tijd, een tijd waarin de vrouw nog geacht werd dienstbaar te zijn aan de man, een tijd waarin ze als getrouwde vrouw geen bankrekening kon openen. Een tijd waar tradwives misschien naar terugverlangen maar de meeste vrouwen nu met afschuw op terugkijken. Toen was er veel om voor te vechten, nu lijkt dat minder, maar blijf alert, tijden kunnen zomaar weer veranderen.

‘Het licht tussen onze vingers’ van Benny Lindelauf

Walter Bronoet is rijinstructeur. Al dertig jaar. Het zit in zijn genen, ook als hij gewoon autorijdt heeft hij de neiging veel aanwijzingen te geven. Het overkomt hem dan ook heel raar als hij tijdens het lessen last krijgt van zijn been. Als hij een situatie na wil tekenen op papier, visuele informatie beklijft beter dan gesproken woord, is zijn ervaring, begint zijn been hevig te trillen. Alsof het van binnenuit zoemt. Een week later gebeurt het weer, bij het achteruit inparkeren. De derde keer is het bijna fataal, de leerling dient een klacht in. De bedrijfsarts beslist dat hij een half jaar uit de running gaat. Wat nu? 

Ooievaars

Voor zijn vrouw Nettie wil hij het niet weten, dat hij langs de kant staat, geparkeerd is. Elke dag gaat hij gewoon naar zijn werk, improviseert als zijn vrouw hem bijna betrapt. Hij zoekt naar een dagbesteding, het wordt vrijwilligerswerk bij een ooievaarsopvang. Bijzonder werk, elke dag eendagskuikens aan de ooievaars voeren, en bijzondere mensen. Maar het went. 

Fataal

Thuis is het ook niet elke dag feest. Hun buurt wordt afgebroken, veel mensen zijn al verhuisd, bij elk verlaten huis komt een dievenlamp te hangen. Het wijst de dieven juist de weg, elke nacht is het wel raak. Ook Walter en Nettie moeten er weg. Maar alle herinneringen uitvlakken, dat is te ingewikkeld. Die aan hun dochter Filippa en zoon Tobias. Beiden zijn ze er niet meer. Al deze gebeurtenissen spoken door Walters hoofd. Het heden en verleden beginnen door elkaar heen te lopen. Dat moet wel fataal aflopen, en dat gebeurt ook bijna. Als Walter op het nippertje wordt gered, vallen alle puzzelstukjes op hun plek. 

Het verhaal van Walter wordt door Lindelauf op een compacte en implicerende manier verteld. Je hebt al snel door dat er meer aan de hand is dan Walter prijs wil geven. Maar wat dat is, blijft lang duister. Zo blijft deze roman boeien tot de laatste bladzijde. 

Benny Lindelauf begon als schrijver van jeugdboeken en theaterteksten. ‘Negen open armen’, een fenomenaal historisch jeugdboek dat in Limburg speelt, opende vele deuren voor hem.  Hij ontving ook meerdere literaire prijzen waaronder de Nienke van Hichtumprijs voor het beste historische jeugdboek (‘Negen open armen’) en in 2021 een Zilveren Griffel voor ‘Hele verhalen voor een halve soldaat’.

‘De troonopvolger’ van Rebecca Armitage

Lexi is met een vriend een paar dagen kamperen op een eiland bij Tasmanië, als er plotseling een helikopter landt. Die komt voor haar, ze moet met spoed terug naar Engeland, haar vader en broer zijn bij een skiongeluk om het leven gekomen. En dat zijn niet de minste, haar vader is de troonopvolger in Engeland, haar tweelingbroer tweede in de lijn van opvolging. Nu beiden dood zijn, is Lexi de eerste die voor de troon in aanmerking komt. Prinses Alexandrina, zoals ze officieel heet, is het koningshuis jaren geleden ontvlucht. Ze ging medicijnen studeren, doet haar coschappen in Tasmanië. Dat was allemaal geen probleem toen er nog twee voor haar in de lijn van opvolging stonden. Nu is alles anders. 

Gekonkel

Terug in Engeland wordt ze verenigd met haar oude schoolvriendin Amira. Zij is de vrouw van haar broer Louis, nu dus weduwe. Haar aanwezigheid aan het hof was altijd omstreden, dochter van Indiaas/ Engelse ouders, het paste niet in het wereldbeeld van de hofkliek. Want dat is het, een echte kliek. Met veel gekonkel, lekken naar de pers, elkaar zwart maken, vooral Lexi’s oom Richard is er een ster in.  Zo is Lexi’s moeder jaren geleden gevlucht voor de aanhoudende kritiek, ging haar eigen gang, is eenzaam en alleen overleden. Lexi’s vader vluchtte daarna in de armen van zijn jeugdliefde, ook al een omstreden huwelijk. 

Uitstel

Lexi krijgt uitstel om te beslissen of ze haar leven in Tasmanië op wil geven en troonopvolger wil worden. Haar grootmoeder de koningin, geeft haar een jaar om erover na te denken. Om te zien of ze weer in het strakke regime van het hof past. Waar je kleding uitgezocht wordt, waar over je eten en gewicht beslist wordt, waar je eigenlijk geen leven hebt. Gaat het dat worden of is het verlangen naar Tasmanië, haar vrienden en collega’s, groot genoeg om alles achter te laten? 

Armitage heeft jaren gewerkt als journalist en royalty watcher.  Een groot aantal feiten uit verschillende koningshuizen heeft ze gemixt tot een boeiende roman waarin ze duidelijk wil maken dat van alle schone schijn die het publiek ziet, maar weinig oorspronkelijk en waarachtig is. ‘De troonopvolger’ is niet enkel een boek over romantiek maar ook over de gevechten die achter een paleismuur plaats vinden.

‘Moord onder de kersenbloesem’ van Dora Maas

Van 13 tot en met 31 mei staan de spannende boeken centraal in de Bibliotheek en in de boekhandel. Een goede reden om weer eens een spannend, maar ook erg humoristisch boek voor het voetlicht te halen.  Hannie Huurdeman zit in een dip. Het leven heeft haar weinig meer te bieden, haar man is alleen op reis gegaan naar Micronesië, wil de wereld verkennen terwijl Frankrijk vroeger al bijna te ver weg was. Haar kinderen wonen beide in het buitenland, ze heeft geregeld telefonisch contact, maar ook dat wordt zo gewoontjes. 

Adapter

Om de spanning er een beetje in te houden, neemt Hannie zo nu en dan wat uit een winkel weg. Kleine dingen, niets waardevols. Toch wordt ze betrapt, bij de AH, ze weet zich eruit te kletsen. Helaas heeft de buurvrouw het zien gebeuren, ze neemt contact op met Hannies dochter Tove in Tokio. Die is behoorlijk boos, haar moeder moet haar zinnen eens verzetten. Tove regelt een vliegticket, Hannie krijgt een week de tijd om haar koffers te pakken. Er zit niets anders op, Hannie vertrekt naar Tokio. Tove werkt daar op de ambassade, is druk met een receptie en een tentoonstelling. Op de dag van aankomst gaat het al mis, Hannies vliegtuig heeft vertraging, Tove staat niet meer op het vliegveld om haar op te halen. Hannies telefoon is leeg, daar staat het adres van Tove in. Ze moet eerst op zoek naar een adapter, want kan de stekker niet in een Japans stopcontact inpluggen, kortom de eerste dag is gelijk al een ramp. 

Bloemenwinkel

Tove is boos en ontdaan, op dag twee wordt Hannie eropuit gestuurd naar een rustige wijk. Bij een bloemenwinkel ziet ze een heel aardige oude man, blijkbaar werkt hij daar. Met handen en voeten en Google translate hebben ze een leuk gesprek. Dochter Tove moedigt Hannie aan nog eens bij de bloemenwinkel langs te gaan, dat is veilig, daar kan haar niets overkomen! Niets is echter minder waar. 

Dora Maas (pseudoniem van dramaturge Hetty Kleinloog) heeft met Hannie een gouden greep gedaan. Nuchter, onbevangen en soms heel naïef, dendert Hannie door haar Japanse avontuur. Laat zich door niemand stoppen, denkt intuïtief en is soms net de bekende olifant in de porseleinkast.  Een vrouw om niet snel te vergeten.

‘De koffiebar van tweede kansen’ van Shiori Ota

De Japanse tiener Himari is na een beroerde periode in Engeland terug in Japan. Ze ging naar Engeland om daar haar pianospel te verbeteren. Sinds ze als driejarige op de valse piano van haar oma liedjes begon te spelen, is haar moeder ervan overtuigd dat Himari een hemels talent heeft, dat er elke dag geoefend moet worden, dat ze niets mag doen wat haar grootse carrière als pianiste in de weg zal staan. Helemaal alleen ging ze naar het buitenland, ze haatte het daar. Geen vriendinnen, alles gericht op de piano, tot bij een ongeluk haar linkerhand zwaargewond raakte. En ze terug mocht naar haar eigen land. 

Vreemde dame

Vandaag gaat ze voor het eerst naar een nieuwe middelbare school. Ze ziet er als een berg tegenop. School is al een maand aan de gang, iedereen heeft natuurlijk al vrienden gemaakt, hoe kan ze ertussen komen. Onderweg ontmoet ze mevrouw Sugiura. Een vreemde dame die haar stoep staat te bezemen. Ze spreekt Himari aan, steekt haar een hart onder de riem, zegt dat ze een goed kind is. Iets dat Himari zwaar betwijfelt. Glimlach tegen je klasgenoten, zegt de oude dame, dat helpt. Het helpt in ieder geval Himari’s zware gemoed wat te verlichten. Op terugweg praat ze weer met Mevrouw Sugiura, helpt haar plantjes in de voortuin te zetten, drinkt iets met haar. Zo krijgt ze de naam van een koffiebar in een groot park in de stad te horen. 

Parkeerterrein

Als ze de volgende dag weer bij haar langs wil gaan, blijken het huis en de dame verdwenen. Er is nu een parkeerterrein, verder niets. Himari is verbijsterd, heeft ze zich alles verbeeld? Ze gaat op onderzoek uit, fietst naar het genoemde park en vindt de koffiebar die mevrouw Sugiura noemde. Tacet heet de bar, net als de muzikale aanwijzing die Himari in haar lessen geleerd heeft, de tijd waarin een bepaalde stem of instrument in een muziekstuk niet meedoet. Zwijgt. De eigenaren nemen haar mee in hun spirituele bezigheden, openen een wereld voor Himari die ze nooit meer zal vergeten. 

Shiori Ota is de auteur van de Manga-reeks Beautyful Bones. ‘De koffiebar van tweede kansen’ is haar eerste in het Nederlands vertaalde boek. Het leest als een trein, de verrassende ontknoping zie je echt niet aankomen.

‘Sugartown’ van Caragh Maxwell

Twintiger Saoirse komt na vijf jaar Londen terug op het Ierse platteland. Berooid klopt ze aan bij haar moeder. Ze kan namelijk geen kant meer op. Haar vriend James heeft haar in de steek gelaten, de universitaire studie die ze begon stopte al naar een paar maand, ze heeft haar spullen gepakt en van het laatste geld een ticket naar Ierland gekocht. Niet dat ze graag bij haar moeder is. Ze hebben een nogal lastige relatie met elkaar. Haar ouders zijn toen Saoirse nog jong was gescheiden.  Hij was een dronkenlap, haar moeder depressief en zoekende. Alles veranderde toen zij een nieuwe man tegenkwam, trouwde en nog eens drie dochters kreeg. Saoirse voelde zich te veel, had te veel gezien, te veel gehoord, te veel verleden bij zich. 

Huishoudgeld

Nu ze terug is, neemt ze weer contact op met haar vriendin Doireann. Ze gaan uit, ze gaan zich te buiten. Saoirse wil “meer van alles: meer drank, meer coke, meer sigaretten, meer mensen, meer dansen, meer nacht. Ik wil dat de zon nooit meer op komt”. Een beetje zoals haar vader leefde, toen ze klein was. Zoals haar moeder het deed, tot ze op twintigjarige leeftijd zwanger van haar werd. Haar ouders probeerden het, goede ouders te zijn, tot er weer een ‘Slechte Vrijdag’ aanbrak en haar vader met het huishoudgeld verdween en er een zwarte wolk over haar moeder neerdaalde. 

Afgrond

Via Doireann leert ze Charlie kennen, ze valt voor hem als een blok. Is tot over de oren verliefd, kan alleen aan hem denken. Ze krijgt een baantje en met het kleine beetje geld dat ze verdient kan ze net al haar uitspattingen betalen. Thuis bij haar moeder gaat het van kwaad tot erger, alleen haar zusjes kunnen nog tot haar doordringen. Als het erop lijkt dat Charlie haar laat zitten, gaat het finaal mis. Blijkbaar kon ze toch nog dieper vallen, was de afgrond dichterbij dan ze dacht. 

Caragh Maxwell maakt indruk met deze debuutroman. Ze is een veelbelovende jonge Ierse auteur, die het beroerde leven van twintiger Saoirse op lichte toon vertelt. Een beetje afstandelijk misschien, maar ze zet wel precies de goede toon. Maxwell schreef al veel voor internet en volgde vervolgens een opleiding creative writing. Haar eerste boek is alom enthousiast ontvangen.

'Ik zie je overal, voor altijd’ van Yannic Han Biao Federer

"Beste Dagmar, Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen of wat ik moet schrijven, maar afgelopen vrijdag is mijn zoon overleden. Hij was kerngezond, een zeldzame complicatie heeft hem van ons weggenomen. Ik kan momenteel slecht knopen doorhakken en doe dat liever ook niet, maar ik weet in elk geval dat ik niet in de gelegenheid zal zijn mijn verplichtingen in Maastricht na te komen. Ik zou hier graag met je over willen bellen. Verdrietige groet, Yannic”. 

Spoedkeizerssnede

Dit is één van de vele mails die Yannic na de vroeggeboorte van zijn eerste kind Gustav rond moet sturen. Christina, zijn vrouw, was ruim dertig weken zwanger toen de geboorte zich voortijdig aankondigde. Hevige buikpijn en bloedverlies doet hen naar het ziekenhuis snellen. In shock en van de kaart, komen ze daar aan. Christina wordt gelijk opgenomen, een spoedkeizerssnede volgt. Gustav is dan al overleden, het leven van Christina wordt op het nippertje gered. Ze mogen een paar dagen in het ziekenhuis blijven, Gustav wordt elke dag bij hen gebracht. Er worden foto’s van Gustav gemaakt, de grootouders en vrienden komen, huilen mee, weten geen troost te brengen. 

Naar het zuiden

Er moet veel geregeld worden, aangifte bij de burgerlijke stand, overleg met de begrafenisondernemer. In Duitsland gaat dat allemaal net wat anders dan hier. Ook nu staan familie en vrienden hen bij. Yannic’s vader in Indonesië, familie in Australië, op het moment van de begrafenis herdenken zij ook de kleine Gustav. Als alles achter de rug is, vluchten Yannic en Christina weg. Willen alleen maar met elkaar zijn, geen mensen zien, in Wenen is er een familievakantiehuis, ze verblijven er korte tijd. Trekken daarna verder naar het zuiden, komen tot rust. Maar Gustav en het leed vergeten, dat zal nooit, nooit gebeuren. 

Angst en pijn

Federer grijpt de lezer met deze memoir aan Gustav gelijk bij de keel. De weg naar het ziekenhuis, de angst en de pijn van Christina, de stunteligheid van Yannic, half wakker en half aangekleed, alsof je het voor je eigen ogen ziet gebeuren. Ook de vorm waarin Federer het verhaal gegoten heeft, met veel uitgeschreven korte whatsapp berichten, elke keer hetzelfde over de dood van zijn zoon te moeten vertellen, komt aan. Het boek ontving in Duitsland de Buchpreis Familienroman 2025

 Klik hier voor meer informatie over Yannic Han Biao Federer. 

‘Saga van Salland: de geschiedenis van een familie’ van Hans Groote Schaarsberg

In de oertijd woont er een Johannes in Sallaand, om meer precies te zijn, in de buurt van een nederzetting met de naam Heeten. Nabij die nederzetting ligt het Ockenbroeckerveld, daar staat een heilige eik, er worden offers gebracht. Johannes is daar aan het werk, hij splijt stammetjes tot houtblokken. Er zal s ’avonds een samenkomst zijn waarbij de praatstok rond zal gaan. Dit is het startpunt voor de familiegeschiedenis van Hans Grote Schaarsberg. 

Praatjesmaker

Via de middeleeuwen en de achttiende eeuw belanden we in het vorige jaarhonderd. Op Het Wolger, een boerderij tussen Raalte en Heino wordt Jans geboren, de jongste van vijftien kinderen. Voor hem is geen plek op de boerderij, die is in handen van zijn oudste broer. Jans vertrekt naar Boetele, betrekt daar met Marie een boerderijtje. Een bescheiden stekje, ze kunnen er net van rondkomen. Wolger Jans is echter wel een beetje een praatjesmaker, houdt van grappen, staat graag in de belangstelling. Zijn vrouw Marie strijkt alle plooien die daardoor ontstaan weer glad. 

Mariënheem

In de dertiger jaren ontstaat er op initiatief van een Raalter pastoor een nieuwe parochie op de kruising van vier wegen. Het dorp Mariënheem is geboren. Er volgt al snel een school, dankzij de kinderrijke gezinnen in de omliggende buurtschappen zijn er genoeg leerlingen. En dan gebeurt het: Linderte ontmoet Boetele: Annie en Bent ontmoeten elkaar in het dorpshuis. Ze worden een setje, na zeven jaar volgt een huwelijk. Bent heeft zich dan al lang onderscheiden met voetbal, de jongerenvereniging en dansavonden in het Parochiehuis. Hij wordt geen boer, ambieert een andere carrière. Al snel raakt Annie zwanger en zo wordt hun eerste kind Hans Groote Schaarsberg geboren.   

Sfeervol

Voor wie in Salland opgegroeid is, zeg vanaf WOII, is dit boek een feest van herkenning. De geschiedenis van de streek komt in vogelvlucht voorbij, maar dat is niet het belangrijkste, het is vooral de sfeervolle toon die enorm aanspreekt. En als je sommige genoemde locaties (goed) kent, wordt het alleen maar mooier. Al lezend denk je zelf terug aan je eigen familieverhaal, hoe je ouders en grootouders leefden, hun middelen van bestaan. Ga met dit boek terug in de tijd en geniet vooral van Marie, zij belichaamt een zorgende generatie die nu toch echt wel verdwenen lijkt.  

‘Een haas in huis’ van Chloe Dalton

Het is coronatijd en Chloe is vanuit de stad op het platteland neergestreken. Een verbouwde schuur heeft ze gevonden, tussen de akkers en weilanden. Het is voorjaar en nog koud als ze een jonge haas op een bevroren akker aantreft. Ze durft het beestje niet op te pakken, bang dat de moederhaas het dan zal verstoten. Maar het zint haar toch niet. Een paar uur later gaat ze weer kijken en ziet dat het haasje nog steeds doodstil op de akker ligt. 

Paniek

Ze besluit het diertje mee naar huis te nemen. Voorzichtig wikkelt ze het haasje in een stofdoek, nog steeds beducht dat de moeder het niet terug zal willen nemen. Thuis wordt internet afgezocht om te weten te komen hoe je een haasje groot kunt brengen. Vrijwel niets is er te vinden. Wel heel veel over konijnen en andere huisdieren, maar over een haas, nada. In paniek belt Chloe haar zus, die verschillende dieren in huis en op het erf heeft. Die komt van alles brengen, nu heeft ze in ieder geval een soort van poedermelk. Het meeste over wat een haasje eet vindt Chloe uiteindelijk in een gedicht uit de achttiende eeuw. Een naam geeft Chloe haar niet, het moet wel een wild dier blijven. Als het zich een beetje kan redden, moet ze terug de natuur in. 

Contact

Maar de haas beslist anders. Ze blijft bij Chloe, geenszins van plan weer weg te gaan. Chloe observeert en observeert, leert heel andere dingen over de haas dan wat in de biologieboeken geschreven staat. Ze raakt gehecht aan het dier, soms lijkt het of ze echt contact met haar heeft. Ze geeft de haas steeds meer vrijheid, dat verandert niets. Soms duurt het een paar dagen, ze komt altijd terug. 

Internationaal succes

‘Een haas in huis’ is Chloe Dalton’s romandebuut. Aangemoedigd door vrienden is ze begonnen haar gevoelens en observaties op te schrijven. Al snel vond ze een uitgever, volgde internationaal succes en werd het genomineerd voor verschillende literaire prijzen. Kortom, overal lof en waardering voor dit bijzondere boek dat gedetailleerd het leven van de haas weergeeft en literair wordt ondersteund met Dalton’s prachtige taalgebruik. Wie meer over de haas en Chloe Dalton wil weten kan het best haar (Engelse) website bezoeken: https://www.chloedalton.uk/

‘Twaalf dagen in mei’ van Niamh Hargan

Lizzy Munro is voor haar werk bij het Filmfestival in Cannes. Ze vertegenwoordigt daar de Schotse Filmbond, haar taak is om aankomende talenten op te speuren. Is dat eenmaal klaar, kan ze de nieuwkomers koppelen aan fondsen van de Filmbond. Interessant werk, ze heeft inmiddels een enorm netwerk, en een aantal van de door haar gevonden regisseurs, scripts of producers heeft al hoge ogen gegooid in filmland. Ze is dus behoorlijk succesvol. 

‘Wish you were here’

Toch is er dit jaar een kleine hick-up. Ze weet dat Ciaran Flynn ook aanwezig zal zijn. Ze kent hem van het jaar dat ze met een Erasmusbeurs in Bordeaux kon studeren. Hij zat in hetzelfde programma, twaalf jaar geleden, ze hebben toen een geweldige tijd samen gehad. Totdat het op het eind spaak liep en Lizzy hals over kop terugvloog naar Edinburgh. Ciaran is ook in de filmindustrie terecht gekomen, zijn eerste film is enorm goed ontvangen, de tweede ‘Wish you were here’ zal in Cannes in première gaan. 

Plagiaat

Het onvermijdelijke gebeurt, ze lopen elkaar tegen het lijf. Niet dat Lizzy daar heel blij mee is, toch is ze benieuwd naar hoe hij nu is. En Ciaran heeft haar nodig. Hij wordt, kort voor de première van zijn nieuwe film, beschuldigd van plagiaat. Het verhaal zou een paar jaar geleden naar de productiemaatschappij ingestuurd zijn door een Engelse dame. Die heeft een groot interview gegeven aan het filmblad Variety, Ciaran kan maar op één manier bewijzen dat het niet zo is. De film grijpt namelijk terug op hun gezamenlijke periode in Bordeaux. Lizzy kan dat bevestigen, maar wil ze dat ook? Of moet Ciaran zijn eigen boontjes maar doppen? 

Bordeaux

Niamh Hargan vertelt in twee verhaallijnen de gebeurtenissen in het heden en wat in Bordeaux plaats vond. De achtergrond van het Filmfestival in Cannes, de glamorous beelden die het publiek ziet en de realiteit die door de medewerkers wordt ervaren, geeft dit romantische boek een bijzondere setting. De gevoelens van de hoofdpersonages komen goed uit de verf, zonder dat het saai of vervelend wordt. ‘Twaalf dagen in mei’ is het debuut van de Noord-Ierse Niamh Hargan, volgende maand verschijnt een tweede roman van haar hand in Nederlandse vertaling. Hargan is zeker een aanwinst in dit genre.

‘De bestedeling’ van Menno Lanting

Een tijd geleden werd mijn nieuwsgierigheid gewekt door een artikel in de zaterdagkrant van Het Dagblad van het Oosten. Menno Lanting vertelt daarin over zijn boek en hoe hij ertoe kwam het te schrijven. Zijn overgrootmoeder werd, nadat haar ouders overleden waren, via het weeshuis in Deventer uitbesteed aan een familie in de Achterhoek. Het deed mij realiseren dat mijn overgrootvader eigenlijk hetzelfde lot onderging. Al werd het nooit zo benoemd in de familie. 

Veiling

Hoe ging dat nou precies in zijn werk. Lanting is in de geschiedenis van de uitbestedingen gedoken. Na de Middeleeuwen kwam de opvang van wezen, weduwen, en andere zwakke personen steeds minder bij de rechtstreekse familie terecht. De toenmalige overheid, niet te vergelijken met de huidige, kwam met een nieuw systeem. Er kwam een soort veiling, bij voorkeur in het voorjaar, dan konden extra handen in de landbouw goed gebruikt worden. Daar werden deze afhankelijke personen tegen een zo laag mogelijk bedrag aan een ‘vreemde’ familie toevertrouwd. Soms voor maar 25 gulden per jaar. Net genoeg om ze te voeden en te kleden. Daar stond tegenover dat er gewerkt moest worden, hard gewerkt. Zeven dagen per week, weinig vrij, karig eten en weinig liefde. Niet altijd was het kommer en kwel. Er waren gezinnen waar het goed toeven was, waar een band voor het leven werd gesmeed. Maar dat was niet de regel, het waren de uitzonderingen. 

Stem

Lanting heeft met zijn boek een hele reeks bestedelingen een stem gegeven. Of ze nu in de zeventiende of in de twintigste eeuw leefden, hij kwam ze op het spoor, verdiepte zich in hun geschiedenis en haalde ze uit de vergetelheid. In zijn reflectie vergelijkt hij de vormen van opvang van toen met die in de huidige tijd: “Mensen kunnen door ziekte, ontslag of pech in een moeilijke situatie belanden… Vroeger waren er weeshuizen en armenfondsen, nu zijn er voedselbanken en schuldhulpsanering. De vormen veranderen, maar het probleem blijft hetzelfde”. 

Wie van sociale geschiedenis houdt, zou dit boek zeker moeten lezen. Het is onder dezelfde noemer te scharen als ‘Het pauperparadijs’ van Suzanna Jansen en ‘De kinderkolonie’(over de wezen van Veenhuizen) van Will Schackmann. Het boek eindigt met een zeer uitgebreide lijst van bronnen: boeken, proefschriften, online bronnen, tijdschrift- en krantenartikelen en bezochte archieven.

‘Een moord in november’ van Simon Mason

Het is midden in de nacht als rechercheur Ryan Wilkins naar een verdacht overlijden wordt gestuurd. Net aangesteld bij het bureau van Thames Valley gaat hij op pad naar het college van Sint Barnabas van de Universiteit Oxford. Nog snel heeft hij zijn zoon Ryan Junior naar de oppas gebracht, wie had gedacht dat hij al zo snel opgeroepen zou worden.   

Ergernis

Bijna verdwalend in de gangen en doorsteekjes van het college, vindt hij de plek waar de moord is gepleegd, een jonge vrouw ligt in de kamer van de rector. Gewurgd. De consternatie is groot, niet alleen vanwege het dode meisje maar omdat het precies samenvalt met het bezoek van een sjeik aan het college. Een sjeik die mogelijk een grote donatie aan het college wil schenken, dat kunnen ze nu wel vergeten. Ryan, grofgebekt en alternatief gekleed, gaat als een olifant door de porseleinkast. Ergernis alom. 

Ongeleid projectiel

Ook ergernis bij rechercheur Ray Wilkins. Hij was degene die gebeld had moeten worden. Iemand heeft een vergissing gemaakt. Ray is in alles de tegenpool van Ryan, posh gekleed, in Oxford gestudeerd, keurig netjes in elk opzicht. En nu wordt hem deze zaak door de neus geboord. Maar er wacht hem een verrassing, hun chef beslist dat ze samen moeten werken. Als een team! Dat valt niet mee. Ryan is een ongeleid projectiel, Ray doet alles volgens de regels. Toch komt er een sprankje hoop, als Ray een keer buiten zijn boekje gaat en Ryan hem uit die benarde situatie redt. 

Tegenstelling

Op overzichtelijke wijze worden de romanfiguren door Simon Mason geïntroduceerd. In het eerste hoofdstuk komt iedereen die van belang is al voorbij, ook de uiteindelijke dader. Dat je die dader als lezer niet snel in het vizier krijgt, dat is ook zijn verdienste. Maar de tegenstelling tussen Ryan Wilkins en Ray Wilkins is eigenlijk de hoofdmoot van deze spannende detective. Hoe twee zulke tegenpolen het met elkaar moeten rooien. Het geeft hilarische situaties maar ook vertederende momenten, waarin Ray’s vrouw en Ryans zoon elk een bijzondere hoofdrol spelen. 

Mason is in Engeland een bekende misdaadauteur met verschillende series op zijn naam. Ook is hij de winnaar van de Golden Dagger, de Engelse Gouden Strop. ‘Moord in november’ is zijn eerste boek dat in het Nederlands is vertaald. Het smaakt zeker naar meer!

'Het rampzalige bezoek aan de dierentuin’ van Joël Dicker

Joséphine zit met 5 andere kinderen op een speciale school. Omdat ze alle zes bijzondere kinderen zijn. Hun school is maar heel klein, ze hebben een heel lieve juf, Juf Jennings en er is een conciërge op school. Iets verderop staat een gewone school. Heel groot met veel klassen en leerkrachten. Juf Jennings heeft altijd heel leuke opdrachten voor de kinderen. De zes krijgen veel aandacht, kortom het ontbreekt ze aan niets. Tot ze op een maandag op school komen en zien dat de hele school kleddernat is door een grote overstroming. Iemand heeft de afvoer van de wc’s volgestopt met klei. Er kan onmogelijk lesgegeven worden, gelukkig komt de directeur van de grote school en biedt onmiddellijk klasruimte aan. Ook hun juf gaat mee, toch wordt het nogal ingewikkeld. Eigenlijk voltrekt zich de ene na de andere ramp. 

Viezewoordenbedenker

Het begint al met de kennismaking met de kinderen van de grote school. Dat gebeurt in de aula en de bijzondere kinderen moeten iets over zichzelf vertellen. Yoshi zegt nooit iets, dus nu ook niet, en Artie wil de microfoon niet aanraken, hij heeft smetvrees, Giovanni heeft een hekel aan spreken in het openbaar en Thomas doet liever karate dan iets te zeggen. Otto weet overal iets over te vertellen, hij begint te speechen maar wordt bij het woord democratie afgekapt. Joséphine komt als laatste, ze heeft besloten viezewoordenbedenker te worden, alle kinderen beginnen luid te lachen en te klappen. Het is duidelijk, de bijzondere kinderen vinden niet echt aansluiting bij de andere leerlingen. 

Aap uit de mouw

Na deze kennismaking voltrekken de volgende rampen zich in rap tempo. Tot het hoogtepunt, of dieptepunt, het ligt er maar aan hoe je ertegenaan kijkt, het bezoek aan de dierentuin. Waar de directeur gered wordt en de aap uit de mouw komt. Eindelijk komen ze erachter wie hun school gesaboteerd heeft. 

Dicker weet de kinderen zo fantastisch te portretteren, het boek is zo komisch, je leest het met een grote glimlach. Dicker’s motivatie voor dit boek is dat hij in deze gepolariseerde wereld een boek wil schrijven dat alle lezers, hoe oud of jong ze zijn, met elkaar kunnen delen. Mij heeft hij in elk geval om! Het boek is dan ook heel geschikt om voor te lezen in de bovenbouw van de basisschool.